Mój ojciec kilka lat temu postanowił zostać przedsiębiorcę. Złożył więc podanie o dotację do Urzędu Pracy, ponieważ został zwolniony ze stoczni w wyniku cięć w zatrudnieniu. Chciał się też starać o jakieś pożyczki i kredyty. Na początku wszyscy powątpiewaliśmy w powodzenie takiego przedsięwzięcia ale z czasem ojciec wytłumaczył nam, że ma to sens. Potem wszyscy mu kibicowaliśmy. Obaj z bratem uczyliśmy się jeszcze w technikum, a mama pracowała jako pomoc kuchenna, więc nie zarabiała dużo. Po kilku poprawkach, w końcu udało się uzyskać dotację i nie było już potrzeby ubiegania się o kredyty bez bik. Cieszyliśmy się jak dzieci ale wiedzieliśmy jednocześnie, że czeka ojca teraz wiele pracy. Kilka miesięcy później dostałem się na studia ekonomiczne, ponieważ chciałem w jakiś sposób pomóc ojcu, który przecież chciał pracować przede wszystkim dla nas. Nie mogliśmy zostawić go z tym samego. Procując fizycznie przez wiele lat, na początku często gubił się w papierach, więc mimowolnie zacząłem mu pomagać. Potem wspierałem go wiedzą wyniesioną ze szkoły. Firma okazała się strzałem w dziesiątkę. Po trzech latach przynosiła dochody, o jakich nam się nie śniło. Ojciec zatrudnił w między czasie kilku swoich kolegów z byłej pracy, tez bezrobotnych. Okazało się dla jednego z nich zbawienne ponieważ miał pozaciągane wysokie pożyczki pozabankowe i nie miał dochodów żeby je spłacać. Razem stanowili zgrany zespół. Po jakimś czasie ojciec wspomógł mnie w kupnie mieszkania. Podarował mi połowę ceny mieszkania, a ja wziąłem kredyt mieszkaniowy na spłatę reszty całej ceny. Pożyczkę spłaciłem jednak dużo szybciej, ponieważ w międzyczasie założyłam własną firmę dzięki dotacji unijnej. Mój brat próbuje również zawalczyć samemu o swój byt. Wszyscy możemy być spokojni o nasze finanse, bo wiemy już jak działa rynek. Zawdzięczamy to odwadze naszego ojca.