Młodzi ludzie kończąc studia mają głowy pełne pomysłów, wydaje im się, że mogą wszystko, jednakże zderzają się z szarą rzeczywistością, w której nie stać ich na wynajęcie a co dopiero kupno własnego mieszkania. Powstaje więc pytanie ? kto może sobie pozwolić na kredyty mieszkaniowe? Z pewnością nie młodzi ludzie, którzy dopiero zaczynają pracę, no chyba, że pomogą im rodzice, albo małżonek, jeśli takowego posiadają. Od zawsze wiadomo, że razem łatwiej do czegoś dojść, coś osiągnąć. Państwo także wystawia rękę do tych, którzy planują wstąpienie w związek małżeński ? rodzina na swoim jest przecież tego najlepszym przykładem. Co jednak z tysiącami, ba setkami tysięcy młodych ludzi, którzy na razie ślubu nie planują? Na co oni mogą sobie pozwolić? Cóż ? na wynajem pokoju czy to w akademiku, czy tez na stancji. Jednakże, jak można nie uważać za głupotę płacenia czynszu ( z roku na rok coraz wyższego) po skończeniu studiów, oddawania połowy, czasem ? swojej pensji na opłaty związane tylko z zamieszkaniem, samodzielnym utrzymaniem się. Czy nie lepiej, gdyby te osoby mogły wziąć kredyty mieszkaniowe i właściwie za takie same pieniądze, które muszą wydać na coś nieswojego, spłacać go?

Tymczasem młodzi ludzie zamiast iść na swoje i brać kredyty mieszkaniowe siedzą w domu z rodzicami, często i gęsto nie tylko nie mogąc marzyć o wzięciu kredytu, ale i bez większych perspektyw na otrzymanie pracy. Oczywiście zawsze są dwie strony medalu, czemu nie da się zaprzeczyć rzecz jasna. Są i tacy, którzy w perspektywie ciągłego mieszkania z rodzicami widzą same korzyści. Bo ino za nic płacić nie muszą, kosztów związanych z utrzymaniem (rachunki, jedzenie) nie ponoszą i w to im graj.